سبد خرید ٠
منو

انگشتر مروارید ( PEARL RING )

مروارید (Pearl)

تصور می شود کلمه مروارید (Pearl) ریشه لاتین داشته و از کلمه پرنا (Perna) که نوعی صدف است و یا سفارولا (Sphaerula) به معنای کروی شکل مشتق شده باشد. مروارید به وسیله جانوران نرم تن و به ندرت توسط حلزون ها به وجود می آید. به این صورت که ماده ای شاخی به نام کنچیولین (Conchiolin) به صورت لایه های بسیار نازک و متحد المرکز دور هسته ای از جسم بیگانه ترشخ می شود و روی آن را ماده ای به نام (مادر مروارید) (Mother-of-Pearl) که کربنات کلسیم است و به فرم آراگونیت متبلور می شود، می پوشاند. با اینکه سختی دانه مروارید 3 الی 4 در جدول سختی نسبی مو می باشد اما به علت سختار متراکم، شکستن و خرد کردن آن مشکل است.

دانه های مروارید می توانند به اندازه سر سوزن یا به بزرگی تخم کبوتر باشند.

بزرگترین مروارید جهان (بعداز مروارید تاولی "الله" به وزن 6/4 کیلوگرم 450 قیراط وزن دارد) در موزه زمین شناسی کنزینگتون جنوبی واقع در لندن نگهداری می شود. درخشش صدفی مروارید را ارینت (Orient) می گویند و این پدیده توسط ورقه های نازک آراگونیت و پوسته های کنچیولین که نزدیک به سطح خارجی مروارید قرار گرفته اند تولید می شود. این ساختار باعث شکست پرتوهای نور و تداخل آنها در یکدیگر و به وجود آمدن رنگ های قوس و قزحی (پدیده ایریدسنس) بر روی سطح مروارید می شود.رنگ دانه های مروارید بستگی به نوع جانور نرم تن و آب و رنگ لایه فوقانی کنچیولین دارد.اگر ماده کنچیولین به طور نامنظم در سطح مروارید پخش شده باشد مروارید به صورت لکه لکه دیده می شود.

به علت اینکه کنچیولین یک ماده آلی است رنگ آن می تواند به آسانی تغییر یابد مخصوصا وقتی که آب موجود در بلور خود را از دست بدهد. این پدیده باعث کاهش دوام دانه مروارید می شود، که در این صورت مروارید ابتدا بی جلا و مات سپس ترک خورده و در آخر پوسته پوسته می شود. تضمین و تخمین دقیقی برای طول عمر یک دانه مروارید وجود ندارد ولی معمولا عمر دانه های مروارید را حدودا 100 الی 150 سال می دانند، گر چه دانه های مرواریدی دیده شده اند که چندصد سال عمر داشته و ظاهرا سالم هم به نظر می رسیدند. با مراقبت صحیح از مروارید ها می توان بر طول عمر آنها افزود. خشکی ورطوبت، هر دو برای مروارید مضر است و اسید ها، مواد آرایشی، اسپری ها و عرق بدن نیز در دوام و جلای مروارید تاثیر منفی می گذارند.

دانه های مروارید به وسیله جانوران نرم تن دو کفه ای آب شور (Mollusco) و یا آب شیرین (Mussels) به وجود می آیند. گاهی نیز نوعی حلزون تشکیل دانه مروارید می دهد.

ماده مادر مروارید (Mother-of-Pearl) که اصطلاحا (نکر) (Necre) نامیده می شود از جنس کربنات کلسیم (و به فرم آراگونیت) است. ترشح آراگونیت به دور یک جسم خارجی در حقیقت یک عمل تدافعی صدف در برابر این جسم خارجی است. در این حالت قشر خارجی پوسته که اکتودرم (Ectoderm) خوانده می شود، جسم بیگانه نفوذ کرده را احاطه کرده و به درون خود می کشد و آن را با لایه از آراگونیت می پوشاند.دیده شده که دانه مروارید به شکل زگیل بر روی پوسته داخلی صدف تشکیل می شود که باید از آن جدا شود و به دلیل اینکه شکل آنها غالبا نیمه کروی است قسمت های صدمه دیده مروارید کنده شده را با آراگونیت اصلاح و ترمیم می کنند. امروزه مشخص است که ماده نکر (Necre)، بدون وجود هسته خارجی نیز دانه های مروارید تشکیل می دهد.

در این صورت کافی است قسمتی از اکتودرم (که به طور مثال از بیرون زخمی شده) به داخل صدف کشانده شود.

صدف های تولید کننده مروارید در عمق 15 متری و در امتداد سواحل دریا زیست می کنند. قطر بدن این جانوران می تواند تا حدود 8 سانتیمتر باشد و طول عمر آنها به طور متوسط 13 سال است. مرغوب ترین مروارید های جهان به رنگ صورتی و سفید شیری می باشند که از خلیج فارس به دست می آیند. خلیج فارس از قدیم منطقه اصلی تولید مروارید جهان به شمار می رفته و در این منطقه صید مروارید مرسوم بوده است. به همین دلیل تمام مروارید های دریائی را مروارید های مشرق زمین (Oriental Pearls) نیز می گویند. اکثر مروارید های ریز که Seed Pearls خوانده می شوند به رنگ صورتی و زرد کمرنگ هستند و از خلیج مانار، بین هنذوستان و سری لانکا، به دست می آید. مناطق دیگری که از لحاظ تولید مروارید دارای اهمیت تجاری می باشند عبارتند از: سواحل شمالی استرالیا و سواحل آمریکایی مرکزی.

صدف های مروارید به وسیله صیادان مروارید از دریا صید می شوند و از هر 30 الی 40 صدف صید شده فقط یک دف حاوی مروارید است. در سال 1958 میلادی در سری لانکا از تور های بزرگی برای جمع آوری صدف ها از ته دریا استفاده شد که در نتیجه مطلوب به بار نیاورد و باعث از بین رفتن بقییه صدف ها و راکد ماندن صید مروارید در سال های بعد شد.

برخی از حلزون ها، مخصوصا حلزون استرومبوس گیگاس (Strombus Gigas) می توانند مروارید تولید کنند.این نوع مروارید ها، که درخششی ابریشمی (شبیه درخشش چینی) دارند به نام کنچ (Conch) یا مروارید صورتی (Pink Pearl) خوانده می شوند، این نوع مروارید ها از لحاظ تجاری ارزش چندانی ندارند. همچنین مروارید هایی که به وسیله جانوران نرم تن صدفی آبهای شیرین و رودخانه ها تولید می شوند نیز از لحاظ تجاری چندان ارزشی ندارند با این حال در اسکاندیناوی برای حفظ بقای نرم تنان، صید این گونه صدف ها ممنوع است. در قرون وسطی صید مروارید در رودخانه های اروپای مرکزی رواج داشته ولی امروزه به علت آلوده بودن این آبها اکثر نرم تنان از بین رفته اند.

کشت و پرورش مروارید با روش مصنوعی (Cultured Pearls):

استفاده روز افزون از دانه های مروارید پرورشی در صنعت جواهر سازی و استقبال عامه باعث تولید صنعتی آن به مقدار زیاد شده است. البته این گونه مروارید ها را نمی توان بدلی نامید بلکه اینها مروارید های طبیعی بوده که به دست انسان ولی با کمک طبیعت و به حالت طبیعی به وجود آمده اند. امروزه مروارید های تولید شده پرورشی 90 درصد از کل تجارت دانه های مروارید را تشکیل می دهند.

تولید مصنوعی مروارید به وسیله وارد کردن جسم خارجی به داخل نرم تن صدفی در آبهای شور انجام می گیرد. چینی ها راز تولید مروارید را می دانستند چنانکه از قرن سیزدهم میلادی در چین مجسمه های بسیار کوچیک سربی از بودا را در داخل صدف، در دیواره داخلی نرم تن، قرار می دادند تا به وسیله ترشح ماده مرواریدی آراگونیت احاطه شده و شکل (بودای مرواریدی) را به خود بگیرد. دانه های مروارید به شکل کروی برای اولین بار، با روش مصنوعی به وسیله طبیعی دان سوئدی کارل لین در سال 1761 تولید شد.

میکیموتو ژاپنی نیز در سال 1893 مبادرت به تولید دانه های مروارید نیمه کروی نمود.

روش تولید مصنوعی مروارید بر اساس پژوهش ها و تجارب آلوردز آلمانی، نیشیکاوا، میز و میکیموتو (ژاپنی) در سال های بین 1910 الی 1920 استوار می باشد. برای تولید مروارید، تکه کوچکی از پوسته سخت نوعی صدف آب شیرین که در مناطق شمالی آمریکا یافت می شود را همراه با نسوج صدفی موسوم به پینکتادا مارتنزی (Pinctada Martensi) با روشی پیچیده به درون پوسته صدفی مروارید دیگری وارد می کنند.




  • وضعیت
  • جدیدترین
  • پربازدیدترین
  • پرفروشترین
  • ارزانترین
  • گرانترین
نماد اعتماد الکترونیکی
logo-samandehi
ثبت سفارش
تعداد
عنوان